Alaskan malamute – potężny pies zaprzęgowy o niezależnym charakterze. Charakter, zdrowie, żywienie i wychowanie

Alaskan malamute robi imponujące pierwsze wrażenie. Masywna sylwetka, szeroka głowa, stojące uszy, potężne łapy, gęsta dwuwarstwowa sierść i ogon przypominający pióropusz sprawiają, że jest często porównywany z wilkiem. Pod efektownym wyglądem kryje się jednak przede wszystkim silny, wytrzymały i bardzo samodzielny pies użytkowy, którego przez pokolenia selekcjonowano do transportowania ciężkich ładunków w ekstremalnych warunkach Arktyki.

To rozróżnienie ma ogromne znaczenie. Alaskan malamute nie jest dużym huskym ani psem stworzonym do wygrywania wyścigów szybkości. Wzorzec FCI określa go jako psa zaprzęgowego zbudowanego przede wszystkim dla siły i wytrzymałości, zdolnego do ciężkiej pracy przy zachowaniu wydajnego, stabilnego ruchu.

Typowy malamut może być niezwykle przywiązanym, pogodnym i lojalnym towarzyszem rodziny. Jednocześnie jest inteligentny, niezależny, fizycznie bardzo silny i nie zawsze zainteresowany bezwarunkowym wykonywaniem poleceń. Jego opiekun musi zaakceptować naturalną potrzebę ruchu, kopania, eksplorowania, pracy i kontaktu społecznego oraz nauczyć się zarządzać psem, którego siła może znacznie przewyższać możliwości niewyszkolonego człowieka.

Alaskan malamute – najkrótsza odpowiedź

Alaskan malamute to duży, silny pies zaprzęgowy pochodzący ze Stanów Zjednoczonych. FCI zalicza go do grupy 5 – szpiców i psów w typie pierwotnym – oraz sekcji nordyckich psów zaprzęgowych. Jest przyjazny wobec ludzi, lojalny, zwykle bardzo rodzinny, ale jednocześnie niezależny i pewny siebie. Potrzebuje dużo ruchu, regularnego szkolenia, bezpiecznego ogrodzenia i codziennego zajęcia. Może wykazywać nietolerancję wobec innych psów, szczególnie tej samej płci. Intensywnie linieje, źle znosi upał i wymaga odpowiedzialnego żywienia, szczególnie w okresie wzrostu.

Alaskan malamute – najważniejsze informacje

 FCI podkreśla, że podane wymiary są pożądanym rozmiarem użytkowym, a nie bezwzględną granicą. Typ, proporcje, prawidłowy ruch i zdolność do pracy są ważniejsze niż sama wysokość czy masa.

Historia alaskan malamute

Alaskan malamute należy do najstarszych arktycznych ras psów zaprzęgowych. Nazwa rasy jest wiązana z ludem Mahlemut, zamieszkującym północno-zachodnie rejony Alaski. Psy pomagały ludziom funkcjonować w niezwykle wymagającym środowisku – przewoziły zaopatrzenie, uczestniczyły w transporcie ciężkich ładunków i pracowały na dużych odległościach.

W przeciwieństwie do psów zaprzęgowych selekcjonowanych przede wszystkim na szybkość malamut miał przesuwać duży ciężar w równym, wydajnym tempie. Budowa współczesnego psa nadal odzwierciedla to przeznaczenie: mocny kościec, głęboka klatka piersiowa, bardzo silne kończyny i obszerne łapy umożliwiały pracę w śniegu. FCI wprost zaznacza, że nie jest to rasa przeznaczona do wyścigów szybkościowych.

Ta historia tłumaczy wiele zachowań obserwowanych również u współczesnych psów. Malamut jest wytrzymały, chętnie pracuje całym ciałem, potrafi podejmować samodzielne decyzje i często bardzo dobrze odnajduje się w aktywnościach wymagających ciągnięcia, marszu oraz pracy w terenie.

Wygląd alaskan malamute

Alaskan malamute powinien wyglądać jak pies zdolny do ciężkiej pracy.

FCI opisuje rasę jako mocno zbudowaną, dobrze umięśnioną, o głębokiej klatce piersiowej, dobrych łapach, silnych kończynach i potężnych barkach. Ruch powinien być zrównoważony, wydajny i niewymuszony.

Przesadna ciężkość nie jest zaletą. Wzorzec podkreśla, że ciało nie powinno nosić nadmiernej masy, a każda cecha ograniczająca zdolność psa do wykonywania jego pierwotnej pracy jest poważnym problemem.

Głowa

Głowa jest szeroka i głęboka, ale nie powinna wyglądać ciężko ani nieproporcjonalnie do reszty ciała.

Kufa pozostaje duża i mocna. Uszy są stosunkowo niewielkie w stosunku do głowy, trójkątne i stojące.

Oczy powinny być:

• brązowe;
• migdałowate;
• średniej wielkości;
• lekko skośnie osadzone.

Niebieskie oczy są wadą dyskwalifikującą według FCI. Malamut z niebieskimi oczami może przypominać husky, ale nie odpowiada wzorcowi rasy.

Wielkość i masa

FCI podaje jako pożądane rozmiary użytkowe:

samce:

• 63,5 cm w kłębie;
• około 38 kg;

suki:

• 58,5 cm;
• około 34 kg.

W rasie występuje naturalne zróżnicowanie wielkości. Większy pies nie jest automatycznie lepszym malamutem.

Szczególnie niepożądana jest moda na ekstremalnie ciężkie „giant malamutes”. Nadmierna masa może zaburzać proporcje, zmniejszać wydajność ruchu i dodatkowo obciążać stawy.

Sierść alaskan malamute

Szata jest jednym z najważniejszych przystosowań rasy do klimatu arktycznego.

Składa się z dwóch warstw:

• twardego, ochronnego włosa okrywowego;
• bardzo gęstego, wełnistego podszerstka.

Podszerstek według FCI osiąga około 2,5–5 cm głębokości i ma tłustawą, wełnistą strukturę. W okresie letnim sierść jest zwykle wyraźnie krótsza i mniej gęsta.

Malamut nie powinien mieć miękkiej, przesadnie długiej sierści przypominającej szatę ozdobnej rasy długowłosej. Jego okrywa ma przede wszystkim chronić przed pogodą.

Umaszczenie

FCI dopuszcza między innymi:

• jasnoszare;
• szare;
• czarne;
• sobolowe;
• czerwone.

Biel występuje typowo na spodzie ciała, kończynach, łapach oraz jako część charakterystycznych znaczeń na głowie. Jedynym dopuszczalnym jednolitym umaszczeniem jest całkowicie białe.

Alaskan malamute a husky syberyjski – jaka jest różnica?

To jedno z najczęstszych pytań dotyczących rasy.

Oba psy należą do północnych ras zaprzęgowych i mają gęstą sierść, stojące uszy oraz podobny typ sylwetki, ale ich pierwotne zadania były inne.

Alaskan malamute był rozwijany przede wszystkim do transportowania ciężkich ładunków z umiarkowaną prędkością.

Husky syberyjski był lżejszym psem zaprzęgowym selekcjonowanym do efektywnego pokonywania większych dystansów w szybszym tempie.

Malamut jest zazwyczaj:

• większy;
• cięższy;
• silniej zbudowany;
• masywniejszy w kośćcu;
• bardziej nastawiony na siłę niż szybkość.

Różnicą są także oczy. U husky niebieskie oczy są powszechnie spotykane, natomiast u malamuta FCI wymaga oczu brązowych i uznaje niebieskie za wadę dyskwalifikującą.

Charakter alaskan malamute

Wygląd może sugerować poważnego psa stróżującego, ale prawidłowy temperament malamuta jest zupełnie inny.

FCI określa rasę jako uczuciową i przyjazną, niebędącą psem przywiązanym tylko do jednej osoby. Malamut powinien być lojalnym, oddanym towarzyszem, skłonnym do zabawy, a po osiągnięciu dojrzałości – imponującym spokojem i godnością.

Relacja z człowiekiem

Malamut zwykle bardzo dobrze odnajduje się w kontakcie z ludźmi. Może mocno związać się z rodziną, ale nie powinien być naturalnie agresywny wobec obcych.

Z tego powodu nie jest klasycznym psem obronnym. Sama wielkość i wygląd mogą działać odstraszająco, ale rasa historycznie nie była selekcjonowana do atakowania ludzi.

Materiały AMCA podkreślają, że agresja wobec człowieka nie odpowiada prawidłowemu temperamentowi malamuta.

Niezależność

Malamut jest inteligentny, ale inteligencja nie oznacza automatycznego posłuszeństwa.

Pies może szybko zrozumieć ćwiczenie i jednocześnie stracić zainteresowanie wielokrotnym powtarzaniem go. W codziennym życiu często podejmuje własne decyzje i sprawdza, które zachowania prowadzą do atrakcyjnego rezultatu.

Szkolenie musi więc być:

• konsekwentne;
• czytelne;
• oparte na nagrodach;
• krótkie;
• urozmaicone;
• praktyczne.

Alaskan malamute a dzieci

Malamut może być bardzo uczuciowym psem rodzinnym. AMCA opisuje rasę jako lubiącą dzieci, ale jednocześnie przypomina, że każdy duży pies powinien być nadzorowany podczas kontaktu z najmłodszymi.

Młody malamut może ważyć kilkadziesiąt kilogramów i nadal zachowywać się bardzo energicznie. Może przypadkowo przewrócić dziecko podczas zabawy.

Dziecko nie powinno:

• siadać na psie;
• ciągnąć go za ogon;
• przeszkadzać podczas snu;
• odbierać jedzenia;
• zamykać psa w kącie;
• inicjować siłowych zapasów.

Alaskan malamute a inne psy

To znacznie bardziej wymagający temat.

W materiałach klubu rasy opisuje się możliwość występowania nietolerancji wobec psów tej samej płci. Problem może pojawić się dopiero w okresie dojrzewania, nawet jeśli młody pies wcześniej chętnie bawił się z wszystkimi.

Nie każdy malamut będzie konfliktowy, ale opiekun nie powinien zakładać, że dorosły przedstawiciel rasy będzie idealnym kandydatem na zatłoczone wybiegi.

Lepsze są:

• spokojne spacery równoległe;
• odpowiednio dobrani psi znajomi;
• kontrolowana zabawa;
• możliwość odejścia;
• ćwiczenie neutralnego mijania innych psów.

Alaskan malamute a koty i małe zwierzęta

Rasa może wykazywać silny instynkt pogoni. Materiały związane z aktywnościami malamuta opisują pogoń za małymi zwierzętami jako zachowanie zakorzenione w historii rasy.
Malamut wychowany od szczenięcia z konkretnym kotem może nauczyć się z nim spokojnie funkcjonować, ale nie gwarantuje to bezpieczeństwa wszystkich obcych kotów, królików czy gryzoni.

Małych zwierząt nie powinno się pozostawiać z psem bez zabezpieczenia.

Czy alaskan malamute dużo szczeka?

Malamuty bywają stosunkowo mało zainteresowane klasycznym szczekaniem, ale mogą być bardzo wokalne.

Typowe są:

• wycie;
• charakterystyczne „gadanie”;
• pomruki;
• długie wokalizacje w odpowiedzi na dźwięki;
• wycie z ekscytacji albo frustracji.

AMCA zwraca uwagę, że pies może wyć, gdy jest ignorowany lub pobudzony.

Dlatego rasa nie zawsze jest łatwym wyborem do mieszkania w budynku o słabej izolacji akustycznej.

Kopanie i ucieczki

Malamut potrafi być utalentowanym kopaczem.

Przyczyną może być:

• nuda;
• poszukiwanie chłodnego podłoża;
• naturalna eksploracja;
• próba wydostania się;
• zapach zwierzęcia po drugiej stronie ogrodzenia.

Ogród powinien być dobrze zabezpieczony, a ogrodzenie regularnie kontrolowane również przy samej ziemi.

Nie należy traktować ogrodu jako zamiennika spacerów. Niewybiegany malamut z dużym terenem może po prostu otrzymać więcej przestrzeni do kopania, patrolowania i planowania ucieczki.

Szkolenie alaskan malamute

Malamut potrzebuje szkolenia od pierwszych dni w nowym domu.

Nie dlatego, że rasa jest „zła” albo dąży do dominacji nad człowiekiem, lecz dlatego, że po osiągnięciu dorosłości opiekun będzie miał do czynienia z bardzo silnym psem, którego nie da się bezpiecznie kontrolować samą siłą fizyczną.

Najważniejsze zachowania

Od szczenięcia warto ćwiczyć:

1. reagowanie na imię;
2. przywołanie;
3. spokojne chodzenie na smyczy;
4. zatrzymanie przed drzwiami;
5. rezygnowanie z jedzenia i znalezionych przedmiotów;
6. wymianę;
7. spokojne witanie ludzi;
8. odpoczywanie na miejscu;
9. tolerowanie dotykania łap;
10. czesanie;
11. zakładanie uprzęży;
12. spokojne wsiadanie do samochodu.

AMCA opisuje skuteczne szkolenie przywołania poprzez dobrowolną uwagę, nagrody oraz stopniowe budowanie zachowania bez karania psa po powrocie.

Nagrody treningowe

Jedzenie może być bardzo skutecznym wzmocnieniem, szczególnie przy ćwiczeniu przywołania, chodzenia na luźnej smyczy czy spokojnego kontaktu z innymi psami.

Przy częstych sesjach najlepiej stosować niewielkie kawałki. Przykładem są Rafi Training Treats Przysmaki treningowe – produkt jest karmą uzupełniającą, dlatego jego kalorie trzeba uwzględnić w całej dziennej dawce. Wariant zawiera między innymi olej z łososia i siemię lniane, ale nie należy traktować go jako sposobu leczenia problemów dermatologicznych.

Przywołanie

Przywołanie malamuta może być wymagające.
Pies może świetnie reagować podczas treningu i jednocześnie zignorować polecenie, gdy pojawi się bardzo interesujący zapach albo zwierzę.

Dlatego:

• trening należy rozpoczynać na niewielkim dystansie;
• zwiększać trudność stopniowo;
• używać atrakcyjnych nagród;
• nie karać psa po powrocie;
• długo korzystać z zabezpieczenia;
• nie testować przywołania obok ruchliwej drogi.

Swobodne bieganie powinno odbywać się w miejscu, w którym ewentualny błąd treningowy nie doprowadzi do wypadku.

Socjalizacja szczenięcia

Socjalizacja malamuta powinna prowadzić do spokojnego i stabilnego funkcjonowania, nie do obowiązku zabawy z każdym napotkanym psem.

Młody pies powinien poznawać:

• różne osoby;
• dzieci;
• spokojne psy;
• miasto;
• samochód;
• transport publiczny;
• gabinet lekarza weterynarii;
• zabiegi pielęgnacyjne;
• różne powierzchnie;
• sprzęt sportowy;
• wodę;
• hałas;
• samotne pozostawanie w domu.

Szczególnie ważne jest uczenie neutralności wobec innych psów. Nieograniczona zabawa z każdym napotkanym zwierzęciem może utrudniać późniejsze spokojne mijanie.

Ile ruchu potrzebuje alaskan malamute?

Royal Kennel Club klasyfikuje potrzeby ruchowe rasy jako ponad dwie godziny aktywności dziennie. Jest to ogólna charakterystyka dorosłego psa, a nie sztywna norma, którą należy realizować niezależnie od wieku, pogody i zdrowia.

Malamut został stworzony do długotrwałego wysiłku.

Dorosły, zdrowy pies może czerpać ogromną satysfakcję z:

• długich marszów;
• wędrówek;
• pracy zaprzęgowej;
• canicrossu;
• dogtrekkingu;
• bikejoringu;
• skijoringu;
• ciągnięcia odpowiednio dobranych obciążeń;
• noseworku;
• tropienia.

Sporty zaprzęgowe

Praca w uprzęży jest jednym z najbardziej naturalnych kierunków aktywności.

AMCA prowadzi programy związane z pracą zaprzęgową, transportowaniem pakunków i weight pullingiem, podkreślając użytkowy charakter rasy.

Nie oznacza to jednak, że można założyć ciężką uprząż szczenięciu i natychmiast zacząć trening siłowy.

Obciążenia powinny być:

• wprowadzane stopniowo;
• dopasowane do wieku;
• poprzedzone budowaniem kondycji;
• prowadzone na odpowiednim podłożu;
• realizowane w prawidłowo dopasowanej uprzęży;
• poprzedzone oceną układu ruchu przy intensywnym sporcie.

Ruch szczenięcia

Szczenię malamuta potrzebuje ruchu, ale nie intensywnego treningu wytrzymałościowego.

Lepsze są:

• swobodna zabawa;
• krótkie spacery;
• węszenie;
• eksploracja;
• ćwiczenia koordynacyjne;
• nauka chodzenia na smyczy;
• spokojne kontakty społeczne.

Royal Kennel Club zwraca uwagę, że wysiłek z dużą liczbą skoków może być niekorzystny dla rozwijających się stawów młodego psa.

Upały – szczególne wyzwanie dla malamuta

Alaskan malamute jest wyjątkowo dobrze przystosowany do chłodu, ale ta sama cecha staje się wyzwaniem podczas upałów.

Gęsty podszerstek i gruba okrywa włosowa ograniczają szybkie oddawanie ciepła.

Latem należy:

• spacerować rano i późnym wieczorem;
• unikać intensywnego wysiłku w słońcu;
• zapewnić stały dostęp do wody;
• umożliwić odpoczynek w chłodnym pomieszczeniu;
• unikać rozgrzanego asfaltu;
• szczególnie obserwować starsze i otyłe psy.

Malamuta nie należy rutynowo golić „na lato”. FCI przewiduje naturalną sezonową zmianę gęstości szaty, a prawidłowa pielęgnacja polega przede wszystkim na usuwaniu martwego podszerstka.

Zdrowie alaskan malamute

AMCA wskazuje kilka badań o szczególnym znaczeniu dla odpowiedzialnej hodowli.

Jako podstawowe wymienia:

• ocenę bioder;
• specjalistyczne badanie oczu;
• test DNA w kierunku polineuropatii malamuta.

Jako dodatkowo rekomendowane:

• ocenę łokci;
• badanie serca;
• badanie tarczycy;
• test DNA cone degeneration;
• test DNA primary ciliary dyskinesia.

Dysplazja bioder

Dysplazja stawu biodrowego jest jednym z najważniejszych problemów ortopedycznych uwzględnianych w hodowli malamuta.

Może prowadzić do:

• bólu;
• ograniczenia ruchu;
• sztywności;
• kulawizny;
• problemów ze wstawaniem;
• rozwoju choroby zwyrodnieniowej.

Rodzice miotu powinni mieć udokumentowaną ocenę bioder. AMCA wymaga jej w swoich rekomendacjach hodowlanych i kodeksie etycznym.

U dużego psa szczególnie ważne jest również utrzymywanie prawidłowej masy ciała.

Dysplazja łokci

Ocena łokci znajduje się wśród dodatkowych rekomendowanych badań AMCA.

Problemy mogą objawiać się:

• kulawizną kończyn przednich;
• sztywnością po odpoczynku;
• niechęcią do dłuższych spacerów;
• zmianą sposobu obciążania kończyny.

Alaskan Malamute Polyneuropathy – AMPN

Polineuropatia malamuta jest jedną z najważniejszych rasowo specyficznych chorób genetycznych.

AMCA opisuje ją jako autosomalnie recesywną chorobę nerwowo-mięśniową związaną z wariantem genu NDRG1. Pierwsze objawy często pojawiają się między około 7. a 18. miesiącem życia.

Możliwe symptomy to:

• osłabienie kończyn tylnych;
• chwiejny chód;
• charakterystyczne poruszanie się tylnymi kończynami;
• zanik mięśni;
• nietolerancja wysiłku;
• zmiany głosu związane z zajęciem krtani.

Dostępny test DNA pozwala określić psa jako wolnego od wariantu, nosiciela lub osobnika dotkniętego chorobą.

Nosiciel nie musi być chory. Wynik ma przede wszystkim ogromne znaczenie dla prawidłowego planowania kojarzeń.

Cone Degeneration – ślepota dzienna

Cone Degeneration, nazywana również „day blindness”, jest dziedziczną chorobą siatkówki.

Psy dotknięte chorobą mają trudności z widzeniem w jasnym świetle, mogą wykazywać silną światłowstrętność i dezorientację w ciągu dnia, zachowując znacznie lepszą zdolność widzenia przy słabym oświetleniu.

AMCA opisuje chorobę jako autosomalnie recesywną, związaną z wariantem genu CNGB3. Dostępny jest test DNA.

Chondrodysplazja

Chondrodysplazja jest historycznie ważną chorobą genetyczną malamuta związaną z nieprawidłowym rozwojem chrząstek i kończyn.

AMCA opisuje ją jako zaburzenie autosomalnie recesywne. U dotkniętych psów mogą występować między innymi:

• skrócenie kończyn przednich;
• deformacje kości;
• nieprawidłowa linia grzbietu.

Dawny program certyfikacyjny AMCA został wycofany po znacznym ograniczeniu występowania problemu w populacji; klub nadal monitoruje chorobę i wspiera działania badawcze.

Choroby tarczycy

Ocena tarczycy znajduje się wśród dodatkowych badań rekomendowanych przez AMCA.

Objawy zaburzeń tarczycy mogą być nieswoiste:

• spadek aktywności;
• zwiększanie masy;
• problemy skórne;
• pogorszenie sierści;
• większa senność.

Nie należy rozpoznawać niedoczynności tarczycy wyłącznie na podstawie wyglądu psa. Potrzebne są odpowiednie badania i interpretacja lekarza weterynarii.

Choroby oczu

Badanie okulistyczne należy do podstawowego zestawu badań zalecanych przez klub rasy.

Konsultacji wymagają:

• mrużenie oczu;
• nadmierne łzawienie;
• światłowstręt;
• zmętnienie;
• nagłe pogorszenie orientacji;
• widoczne zaczerwienienie.

Padaczka

AMCA monitoruje również występowanie napadów i padaczki w populacji. Padaczka może dotyczyć psów wszystkich ras, a nie każdy napad ma charakter dziedziczny.
Każdy pierwszy napad drgawkowy powinien zostać skonsultowany z lekarzem weterynarii.

Badania hodowlane alaskan malamute

Zakres wymagany przez konkretną organizację kynologiczną może różnić się od zaleceń AMCA. Dla przyszłego opiekuna najważniejsza jest możliwość zobaczenia rzeczywistych wyników obojga rodziców, a nie samego zapewnienia, że „linia jest zdrowa”.

Żywienie alaskan malamute

Malamut potrzebuje pełnoporcjowego żywienia dostosowanego do:

• wieku;
• masy;
• kondycji;
• aktywności;
• temperatury otoczenia;
• stanu zdrowia.

Pies regularnie pracujący w zaprzęgu może mieć znacznie wyższe zapotrzebowanie energetyczne niż przedstawiciel tej samej rasy prowadzący spokojniejsze życie rodzinne.

Nie należy jednak zakładać, że duży, aktywny pies powinien być stale bardzo ciężki.

WSAVA rekomenduje ocenianie zarówno Body Condition Score, jak i kondycji mięśniowej. Pies może mieć nadmiar tkanki tłuszczowej i jednocześnie tracić mięśnie, dlatego sama liczba na wadze jest niewystarczająca.

Żywienie szczenięcia malamuta

Szczenię dużej rasy powinno rosnąć w sposób kontrolowany.

Celem nie jest uzyskanie jak największej masy w jak najkrótszym czasie. Zbyt wysoka podaż energii może prowadzić do zbyt szybkiego wzrostu i dodatkowego obciążania rozwijającego się układu ruchu.

Karma powinna być:

• pełnoporcjowa;
• przeznaczona do okresu wzrostu;
• odpowiednia dla dużych ras;
• podawana w kontrolowanej ilości.

Jednym z przykładów karm opracowanych dla szczeniąt ras dużych jest Royal Canin Maxi Puppy, przeznaczona według producenta dla rosnących psów, których docelowa masa wynosi 26–44 kg. Opis produktu podkreśla umiarkowany poziom energii związany z dłuższym okresem wzrostu dużych ras.

Alternatywą dla opiekuna preferującego dietę mieszaną może być mokry wariant Royal Canin Mini Puppy. Przy łączeniu karmy mokrej i suchej należy jednak odpowiednio zmniejszyć obie porcje zamiast podawać pełną dawkę każdego produktu.

Nie należy samodzielnie dosypywać wapnia, fosforu ani wieloskładnikowych preparatów mineralnych do pełnoporcjowej karmy bez konkretnego zalecenia lekarza weterynarii lub dietetyka weterynaryjnego.

Żywienie dorosłego malamuta

Dorosły pies może być żywiony karmą:

• suchą;
• mokrą;
• odpowiednio zaplanowaną dietą mieszaną;
• prawidłowo zbilansowaną dietą domową pod kontrolą specjalisty.

Najważniejsze jest dopasowanie energii do faktycznego trybu życia.

Dla dorosłego psa dużej rasy przykładem karmy bytowej jest Brit Premium by Nature Adult. Producent opisuje ją jako pełnoporcjową karmę przeznaczoną dla dorosłych psów powyżej 25 kg o normalnym zapotrzebowaniu energetycznym. U bardzo aktywnego malamuta konieczne może być inne dawkowanie albo inny profil żywieniowy.

Ile razy dziennie karmić malamuta?

Dorosłemu psu najczęściej praktycznie jest podawać dzienną porcję w dwóch posiłkach.

Takie rozwiązanie:

• ułatwia kontrolowanie porcji;
• pozwala planować aktywność wokół karmienia;
• ogranicza konieczność podawania jednego bardzo dużego posiłku.

Nie należy organizować intensywnej aktywności bezpośrednio po jedzeniu.

Karma a poziom aktywności

Malamut rodzinny i malamut pracujący zaprzęgowo mogą wyglądać podobnie, ale ich wydatki energetyczne są zupełnie różne.

Dawkę należy korygować w zależności od:

• liczby kilometrów;
• rodzaju wysiłku;
• temperatury;
• kondycji;
• wieku;
• kastracji;
• okresu regeneracji;
• liczby przysmaków.

Pies powinien być silny i dobrze umięśniony, ale wzorzec FCI wyraźnie zaznacza, że ciało malamuta nie powinno nosić nadmiernej masy.

Przysmaki i suplementy

Przy częstym treningu wszystkie przysmaki trzeba uwzględniać w bilansie kalorii.

Szczególnie łatwo popełnić ten błąd przy psie ważącym ponad 30 kg – pojedyncza przekąska wydaje się niewielka, ale kilkanaście lub kilkadziesiąt podanych w ciągu dnia może dostarczyć znaczącą ilość energii.

Dla dorosłego psa można rozważyć Dolina Noteci Smart Chews Joint Care jako karmę uzupełniającą zawierającą między innymi kolagen typu II, glukozaminę, chondroitynę i MSM. Produkt nadal pozostaje przysmakiem i nie zastępuje utrzymania właściwej masy, diagnostyki ortopedycznej, rehabilitacji ani leczenia choroby stawów.

Pielęgnacja alaskan malamute

Royal Kennel Club klasyfikuje rasę jako wymagającą codziennej pielęgnacji i intensywnie liniejącą.

W praktyce częstotliwość zależy od okresu roku.

Poza wymianą podszerstka może wystarczyć dokładne czesanie kilka razy w tygodniu. Podczas intensywnego linienia codzienna pielęgnacja staje się znacznie bardziej praktyczna.

Jak czesać malamuta?

Potrzebne mogą być:

• metalowy grzebień;
• szczotka pudlówka;
• odpowiednie zgrzebło;
• narzędzie do luźnego podszerstka;
• suszarka z silnym, chłodnym lub letnim nawiewem.

Szczególnie dokładnie należy kontrolować:

• szyję;
• okolice za uszami;
• pachy;
• portki;
• nasadę ogona.

Nie chodzi o agresywne „wyrywanie” podszerstka. Zbyt intensywne używanie ostrych narzędzi może uszkodzić skórę i zdrowy włos okrywowy.

Jak mocno linieje alaskan malamute?

Bardzo mocno.

W okresie sezonowej wymiany podszerstka pies może tracić ogromne ilości wełnistego włosa przez kilka tygodni.

Przed wyborem rasy trzeba zaakceptować:

• sierść na podłodze;
• sierść na ubraniach;
• częste odkurzanie;
• czas potrzebny na wyczesywanie.

Krótki okres intensywnego linienia może wyglądać wręcz tak, jakby z jednego psa dało się wyczesać drugiego.

Czy można golić malamuta?

Rutynowe golenie dwuwarstwowej szaty nie jest zalecane.

Sierść powinna być utrzymywana w naturalnym stanie. FCI dopuszcza jedynie kosmetyczne uporządkowanie włosa przy łapach i wyraźnie zaznacza, że malamut jest prezentowany naturalnie.

Podczas upałów ważniejsze są:

• dokładne usuwanie martwego podszerstka;
• cień;
• klimatyzowane lub chłodne pomieszczenie;
• odpowiednia pora spacerów;
• woda.

Kąpiel

Malamut nie wymaga bardzo częstych kąpieli.

Kąpiel jest uzasadniona przede wszystkim wtedy, gdy pies:

• jest zabrudzony;
• ma intensywny zapach;
• miał kontakt z substancją drażniącą;
• wymaga pielęgnacji przed dokładnym wyczesaniem.

Po myciu trzeba bardzo dokładnie wysuszyć podszerstek. Pozostawiona przy skórze wilgoć może sprzyjać podrażnieniom.

Łapy i pazury

Łapy malamuta są bardzo charakterystyczne.

FCI opisuje je jako duże, zwarte i głębokie, przypominające „rakiety śnieżne”, z grubymi opuszkami oraz ochronnym włosem między palcami.

Po aktywności w terenie warto sprawdzić:

• opuszki;
• przestrzenie między palcami;
• pazury;
• obecność lodu;
• drobne ciała obce.

Zimą zanieczyszczenia i sól drogowa mogą wymagać spłukania łap po spacerze.

Czy alaskan malamute może mieszkać w bloku?

Teoretycznie tak, ale w praktyce jest to rasa wymagająca pod tym względem.

Royal Kennel Club jako preferowane warunki wskazuje duży dom, duży ogród i raczej środowisko poza ścisłym centrum miasta.

Problemem nie jest wyłącznie metraż.

Znacznie ważniejsze są:

• codzienna aktywność;
• transport dużego psa;
• intensywne linienie;
• wokalizacja;
• temperatura w mieszkaniu latem;
• częste wyjścia;
• możliwość pracy w terenie.

Duży, dobrze wybiegany malamut może spokojnie odpoczywać w domu. Niewybiegany pies z ogromnym ogrodem może natomiast powodować znacznie więcej problemów.

Czy ogród wystarczy?

Nie.

Ogród nie zapewnia:

• nowych zapachów;
• wspólnego marszu;
• treningu;
• eksploracji;
• zmienności otoczenia;
• pracy z człowiekiem.

Malamut potrzebuje aktywności razem z opiekunem, nie tylko możliwości przebywania na podwórku.

Czy alaskan malamute nadaje się dla początkującego opiekuna?

Nie jest najłatwiejszą rasą na pierwszego psa.

Początkująca osoba musi poradzić sobie jednocześnie z:

• bardzo dużą siłą;
• niezależnością;
• wysoką potrzebą ruchu;
• trudniejszym przywołaniem;
• możliwą nietolerancją innych psów;
• kopaniem;
• ucieczkami;
• intensywnym linieniem;
• potrzebą treningu przez całe życie.

Malamut może trafić do ambitnego początkującego opiekuna, ale wymaga bardzo dobrego przygotowania i realistycznego podejścia do rasy.

Dla kogo jest alaskan malamute?

Malamut może być dobrym wyborem dla osoby, która:

• lubi długie spacery i teren;
• chce aktywnie spędzać czas z psem;
• interesuje się sportami zaprzęgowymi;
• ma czas na szkolenie;
• akceptuje niezależność;
• ma możliwość zapewnienia chłodnego miejsca latem;
• zaakceptuje ogromną ilość sierści;
• może bezpiecznie zabezpieczyć posesję;
• jest gotowa kontrolować kontakty z innymi psami.

Rasa może nie pasować do osoby, która:

• oczekuje bezwzględnego posłuszeństwa;
• chce psa stróżującego;
• nie lubi intensywnej aktywności;
• nie chce sierści w domu;
• pozostawia psa samego na wiele godzin;
• chce codziennie spuszczać psa bez smyczy w dowolnym miejscu;
• ma niezabezpieczone małe zwierzęta;
• mieszka w bardzo gorącym domu bez możliwości chłodzenia.

Zalety i wyzwania alaskan malamute

 Jak wybrać hodowlę alaskan malamute?

Wybierając hodowlę, nie należy kierować się wyłącznie wielkością, kolorem lub „wilczym” wyglądem szczeniąt.

Odpowiedzialna hodowla powinna koncentrować się na:

• prawidłowym temperamencie;
• sprawnym ruchu;
• zdrowiu;
• wynikach badań;
• zgodności ze wzorcem;
• dobrym wychowaniu szczeniąt;
• zachowaniu użytkowych cech rasy.

Przed zakupem warto poprosić o:

1. wyniki badania bioder obojga rodziców;
2. aktualne badania okulistyczne;
3. wyniki testu AMPN;
4. ocenę łokci, jeżeli została wykonana;
5. wyniki tarczycy;
6. badania serca;
7. wynik Cone Degeneration;
8. wynik Primary Ciliary Dyskinesia;
9. informacje o padaczce w linii;
10. informacje o temperamencie rodziców;
11. możliwość poznania matki;
12. informacje o długości życia krewnych.

AMCA uznaje biodra, oczy oraz DNA AMPN za podstawowe badania i rekomenduje dodatkowe testy łokci, serca, tarczycy, CD oraz PCD.

Czerwone flagi

Niepokój powinny wzbudzić:

• brak wyników badań;
• reklamy „gigantycznych malamutów” jako osobnego typu;
• nacisk na niebieskie oczy;
• tłumaczenie agresji wobec ludzi jako cechy rasy;
• bardzo otyli rodzice;
• brak możliwości poznania matki;
• sprzedaż wyłącznie na podstawie zdjęć;
• szczenięta wychowywane w izolacji;
• brak pytań o styl życia przyszłego opiekuna;
• zapewnienie, że malamut „sam się wychowa”.

FAQ – najczęstsze pytania o alaskan malamute

Czy alaskan malamute jest agresywny?

Prawidłowy malamut powinien być przyjazny wobec ludzi. FCI opisuje go jako psa uczuciowego i przyjaznego, natomiast agresja lub skrajna lękliwość są wadami dyskwalifikującymi.

Możliwa jest natomiast nietolerancja innych psów, szczególnie tej samej płci.

Czy alaskan malamute jest psem obronnym?

Nie jest typową rasą obronną. Może odstraszać wyglądem, ale właściwy przedstawiciel rasy powinien być przyjazny wobec ludzi.

Ile waży alaskan malamute?

FCI wskazuje pożądaną masę około 38 kg dla samca i 34 kg dla suki. W rasie występuje jednak naturalne zróżnicowanie wielkości.

Ile mierzy alaskan malamute?

Pożądana wysokość to około 63,5 cm u samca i 58,5 cm u suki.

Czy malamut jest większy od husky?

Zazwyczaj tak. Malamut jest cięższym, mocniej zbudowanym psem stworzonym do ciągnięcia ciężkich ładunków, podczas gdy husky jest lżejszym psem zaprzęgowym.

Czy alaskan malamute może mieć niebieskie oczy?

Pies może urodzić się z niebieskimi oczami, ale nie jest to prawidłowa cecha rasy. FCI uznaje niebieskie oczy za wadę dyskwalifikującą.

Ile żyje alaskan malamute?

Royal Kennel Club podaje przeciętną długość życia przekraczającą 10 lat. Materiały AMCA opisują około 10–14 lat jako orientacyjny okres życia, choć wiele zależy od zdrowia i opieki.

Czy alaskan malamute nadaje się dla dzieci?

Może być dobrym psem rodzinnym, ale ze względu na siłę i masę wszystkie kontakty z małym dzieckiem wymagają nadzoru.

Czy malamut dogaduje się z psami?

Może, ale u części dorosłych przedstawicieli występuje nietolerancja psów tej samej płci. Socjalizacja nie daje gwarancji pełnej zgodności z każdym zwierzęciem.

Czy malamut może mieszkać z kotem?

Może nauczyć się życia z konkretnym kotem, szczególnie jeśli wychowuje się z nim od szczenięcia. Ze względu na instynkt pogoni relacje wymagają jednak kontroli.

Czy malamut dużo szczeka?

Niekoniecznie dużo szczeka, ale potrafi intensywnie wyć i „rozmawiać”.

Czy malamut często ucieka?

Może próbować ucieczek, szczególnie przy niedostatecznej aktywności albo atrakcyjnym bodźcu za ogrodzeniem. Bezpieczny teren powinien być odpowiednio zabezpieczony.

Czy malamut dużo kopie?

Tak, kopanie jest częstym zachowaniem w rasie. Może mieć charakter eksploracyjny, służyć szukaniu chłodnego miejsca albo stanowić element próby wydostania się z ogrodu.

Ile ruchu potrzebuje alaskan malamute?

Royal Kennel Club określa potrzeby ruchowe jako ponad dwie godziny dziennie. Dokładna ilość zależy od wieku, zdrowia, kondycji i rodzaju aktywności.

Czy malamut może biegać przy rowerze?

Zdrowy i odpowiednio przygotowany dorosły pies może trenować w dyscyplinach zaprzęgowych, w tym w pracy z rowerem. Nie należy prowadzić intensywnego treningu ciągnięcia z rosnącym szczenięciem.

Czy malamut nadaje się do canicrossu?

Tak. Rasa ma naturalne predyspozycje do pracy w uprzęży, choć malamut jest zbudowany bardziej dla siły i wytrzymałości niż maksymalnej szybkości.

Czy malamut może mieszkać w bloku?

Jest to możliwe przy bardzo aktywnym stylu życia, ale rasa lepiej odpowiada warunkom pozwalającym łatwo zapewnić dużo ruchu i chłodne miejsce. Royal Kennel Club preferuje duży dom i duży ogród.

Czy ogród wystarczy malamutowi?

Nie. Ogród nie zastępuje spacerów, wspólnej aktywności, treningu i eksploracji nowych miejsc.

Czy alaskan malamute nadaje się dla początkującego?

Nie należy do najłatwiejszych pierwszych ras. Duża siła, niezależność, potrzeba ruchu i możliwe problemy w relacjach z innymi psami wymagają dobrego przygotowania.

Czy malamut mocno linieje?

Tak, bardzo mocno. Royal Kennel Club wskazuje codzienną pielęgnację, a rasa sezonowo intensywnie wymienia podszerstek.

Czy można ogolić malamuta?

Rutynowe golenie nie jest zalecane. Jego dwuwarstwowa szata jest naturalnym elementem ochrony przed warunkami atmosferycznymi. FCI przewiduje prezentowanie psa w naturalnej sierści.

Czy malamut marznie zimą?

Prawidłowo rozwinięta dwuwarstwowa sierść zapewnia rasie bardzo dobrą ochronę przed niskimi temperaturami. Nie oznacza to jednak, że każdego psa można bez ograniczeń pozostawiać na mrozie – znaczenie mają wiek, zdrowie, wilgoć i możliwość schronienia.

Czy malamut dobrze znosi upały?

Znacznie gorzej niż zimno. Latem potrzebuje chłodnego miejsca, wody oraz ograniczenia aktywności w najcieplejszych godzinach.

Czy malamut potrzebuje specjalnej karmy?

Nie potrzebuje karmy stworzonej wyłącznie dla swojej rasy. Powinien otrzymywać pełnoporcjowe żywienie dopasowane do wieku, kondycji i aktywności. U szczeniąt szczególnie istotna jest dieta odpowiednia dla rosnących psów dużych ras.

Czy malamut powinien otrzymywać suplementy na stawy?

Nie każdy zdrowy pies ich potrzebuje. Najważniejsze są prawidłowa masa, pełnoporcjowe żywienie, rozsądny ruch i odpowiedzialna hodowla. Suplementację przy problemach ortopedycznych najlepiej omawiać z lekarzem weterynarii.

Co to jest polineuropatia malamuta?

AMPN jest dziedziczną chorobą nerwowo-mięśniową związaną z wariantem genu NDRG1. Może powodować osłabienie, zaburzenia chodu, zanik mięśni i nietolerancję wysiłku. Dostępny jest test DNA.

Co oznacza „day blindness” u malamuta?

To potoczne określenie Cone Degeneration – dziedzicznej choroby powodującej bardzo słabe widzenie w jasnym świetle. Dostępny jest test DNA w kierunku wariantu CNGB3.

Podsumowanie – dla kogo naprawdę jest alaskan malamute?

Alaskan malamute jest imponującym psem, ale jego wygląd nie powinien być głównym powodem wyboru rasy.
To przede wszystkim pies użytkowy stworzony do ciężkiej pracy. Jest silny, wytrzymały, inteligentny i bardzo niezależny. Potrzebuje znacznie więcej niż dużego ogrodu i okazjonalnego spaceru.

Dobrze prowadzony malamut może być niezwykle lojalnym, pogodnym i mocno związanym z rodziną towarzyszem. Chętnie uczestniczy w wyprawach, marszach i aktywnościach zaprzęgowych, a jego naturalna wytrzymałość pozwala stworzyć wyjątkową relację z opiekunem lubiącym aktywność w terenie. FCI jednocześnie przypomina, że rasa została skonstruowana dla siły i wydajnej pracy, a nie dla ekstremalnej wielkości czy szybkości.

Przyszły opiekun powinien być przygotowany na intensywne linienie, silny instynkt eksploracji, trudniejsze przywołanie, możliwe konflikty z innymi psami oraz konieczność zapewnienia chłodu latem.

Szczególną uwagę należy zwrócić także na pochodzenie szczenięcia. AMCA rekomenduje badanie bioder, oczu i test AMPN, a także dodatkową kontrolę łokci, serca, tarczycy i testy kilku chorób genetycznych.

Alaskan malamute nie potrzebuje opiekuna, który będzie próbował „złamać jego charakter”. Potrzebuje człowieka, który rozumie, że niezależność była przez setki lat częścią jego użytkowej wartości, a następnie potrafi połączyć jasne zasady, pozytywne szkolenie, ruch, wspólną pracę i odpowiednie zarządzanie środowiskiem.

Dopiero w takich warunkach malamut może pokazać swoje najlepsze cechy: siłę, wytrzymałość, pogodę ducha, inteligencję i niezwykłe przywiązanie do ludzi.
Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje indywidualnej konsultacji z lekarzem weterynarii, dietetykiem weterynaryjnym ani specjalistą zachowania.